ALİ ÖZHAN
Today only a work of art into our daily life habits rather undifferentiated carries traces of the images!..Because today's art, icon of hammer to destroy the images instead of the existing shafts are made of images of art and aesthetics of editing the image stack made of a plastic language not to be converted is building a reality.Therefore, there is nothing to be seen is a fiction can not go further than is produced in abundance.
However, watching a work of art, created the image that appears on the objectivity of values converted grasp carrying plastic moment, we begin to read the work was installed in the power of subjective expression.In all about freedom from impositions created a modernist contemporary superstitions show that forms, figures and life is not free as thought.In this context, Ali Özhan's works, all of the are chained to each other as the only way to liberate this data, creating and connecting them to power in all the nakedness of their original, free space, against the creation of power in the form of observing the attitude is emerging. On the other hand, these works, monitored by making references to all the secrets of the body is edited out of this stance against the free, self giving desired options or for monitoring against all secret words and identity of the naked skin over the itself by revealing it as a read?Objective visual subjectivity gain freedom, is an attitude against the person who is monitoring, vested interests or creature is free thought and original ussumption, it actually turned into visual imagery in shame over the captivity of banal objecivitiy? As a result of psychological surrender, was observing the power in the face of defeat is the result of emotional travma, embarrasment and it is not in itself a defeat? Ali Özhan's works try to look at these determinations, the artist on canvas, large areas of the gaps in the creature, as if they wanted to leave the place the figure at the right edge of the canvas like figurative fictionalized fiction, nudity is not occur against the person who is monitoring (shows) as a representative of a power, it can be interpreted as objective expressions of getting commonness and banal.Observing the artist in the face of power, the result of social and individual channels live drama, a large canvas surfaces fictionalized compositions almost reliving creature with strong technique. Disappearence of voids on the surface of the canvas on the surface of the canvas of human, the free to be shaped by the idea of trying to express the objective as material of objective visuality. Subjective identity, the objective in itself constructs with visualities facing the truth, vision, perception, phenomenology to face a sort of subjective reality of what may seem like a conflict.
As a result, Ali Özhan's works monitored by observing the power of subjective tension between the texts of plastic.
Ahmet YEŞİL, January 2011, Mersin
ALİ ÖZHAN
Bugün sanat yapıtı sadece gündelik hayatınımızın farklılaşmamış alışkanlıklarımıza girmiş imgelerin bayağılığının izlerini taşıyor!.. Zira günümüz sanatı, ikon kırıcı bir edimle mevcut imgeleri yok etmek yerine imge imal etmekte ve sanatın estetik kurgusu üzerinden imal eldilen bu imge yığınının plastik bir dile dönüşemediği bir gerçeklik bina etmektedir. Dolayısıyla da görülecek hiçbir şeyin olmadığı bir kurgu bolluğu imal etmekten öteye gidemez durumdadır. Oysa sanat yapıtını izlerken, görünen nesnelliğin taşıdığı plastik değerlerin üzerinden yaratılan imgenin yapıta dönüştürüldüğünü kavradığımız an, eserin yüklendiği öznel ifade gücünü de okumaya başlarız.
Özgürleşme hakkında bütün modernist dayatmalara karşılık yaratılan çağdaş hurafeler, formların, figürlerin ve yaşamın sanıldığı gibi özgür olmadığını gösteriyor. Bu bağlamda Ali Özhan’ın çalışmalarında, hepsi birbirine zincirlenmiş olan bu doneleri özgürleştirmenin tek yolu olarak, onları yaratan ve bağlayan iktidara karşı tüm çıplaklığıyla kendi özgün, özgür alanını, iktidarın gözetleyen tavrına karşı yaratma biçiminde ortaya çıkmatadır. Öte yandan bu yapıtlar, gözetlenenin tüm giz ve sırlarını beden üzerinden göndermeler yaparak kurgulanan bu özgür karşı duruş, kendinden istenileni vermek mi, yoksa gözetleyene karşı gözetlenecek tüm sır ve gizin, kimliğe dair şifreleri tenin çıplaklığı üzerinden ifşa ederek kendini özgürleştirdiğini sanması olarak mı okunmalı?.. Görsel olanın ötesinde nesnel görselliğin öznelliğe kazandıracağı özgürlük, gözetleyene karşı bir tavır, kazanılmış haklar mı ya da yarattığını sandığı özgür ve özgün sanılanın, gerçekte görsel nesneliğin bayağılığı üzerinden utanca dönüşen görselliğin tutsaklığı mıdır?.. Piskolojik teslimiyetin sonucu olarak, gözetleyen güç karşısında duygusal yenilginin sonucu olan travma utanç ve yenilginin ta kendisi değil midir? Ali Özhan’ın çalışmalarına bu saptamalardan bakmaya çalışırsak; sanatçı tuval üzerinde geniş alanlarda yaratığı boşluklar, sanki figür mekanı terk etmek istermiş de tuvalin kenarlarına doğru yakalanacakmış gibi kurguladığı figüratif kurgu, çıplaklığın gözetleyene karşı (gösteren) bir güç temsili gibi durmadığını, bir sıradanlaşmanının bayağılığının görselleştiği nesnel ifadeler olarak görebiliriz. Gözetleyen güç karşısında sanatçı, toplumsal ve bireysel mecralarda yaşadığı dramanın sonucunu, geniş tuval yüzeylerinde yaratığı güçlü tekniği ile kurguladığı kompozisyonlarda bu utancı adeta yeniden yaşamaktadır. İnsanın tuval yüzeyi üzerindeki boşlukların içinde kayboluşunu, özgür olacağı düşüncesiyle biçimlendirdiği nesnel görseliğin malzemesi olarak ifade etmeye çalışıyor. kendi içinde öznel kimliğin nesnel görseliklerle yüzleştiği kurgular, yüzleştiğimz gerçeği görme, algılama, görüngüyle öznel olanın çatışması gibi görünse de gerçekte bir tür yüzleşme, özgür öznel yaşama tutuğu aynalardır.
Sonuç itibariyle Ali Özhan’ın çalışmaları gözetleyen güç ile gözetlenen arasındaki özneliğin özgür yaşama ait metinleridir.
Ahmet YEŞİL, Ocak 2011 Mersin
